A tutaj Nicolas Sarkozy
Nicolas Sarkozy (ur. 28 stycznia 1955, w Paryżu,– francuski polityk prawicowy, obecny prezydent Republiki Francuskiej, od 24 listopada 2004 do 14 maja 2007 przewodniczący centroprawicowej partii politycznej Union pour un Mouvement Populaire (Unia na rzecz Ruchu Ludowego). Były minister spraw wewnętrznych w rządzie Dominika de Villepin (do 26 marca 2007). Były deputowany do francuskiego Zgromadzenia Narodowego. Sprawował również funkcję ministra ekonomii, finansów i przemysłu oraz ministra spraw wewnętrznych.
Syn węgierskiego imigranta (Paula Sarközy de Nagy-Bocsa) i Francuzki żydowsko-greckiego pochodzenia [1] – Andrée Mallah. Paul, wtedy jeszcze Pál, obawiający się represji jako właściciel dużego majątku ziemskiego uciekł z Węgier przed komunistami do Francji, gdzie w 1949 poznał Andrée.
Ojciec Andrée i dziadek Nicolasa, Benedict, urodził się w Salonikach jako syn żydowskiego jubilera. W wieku 14 lat przybył do Francji do prestiżowej szkoły z internatem. Ukończył medycynę. W 1917 poślubił Adèle Bouvier, wdowę z burżuazji lyońskiej, dla której przeszedł na katolicyzm, aby spełnić wymagania przyszłych teściów. Benedict w Paryżu stał się uznanym urologiem i wenerologiem.
Paul porzucił Andrée w 1959 z trójką dzieci, w tym Nicolasem, oraz odmówił pomocy w utrzymaniu dzieci, mimo wzbogacenia się jako właściciel agencji reklamowej. Rodzina Nicolasa znalazła się pod opieką dziadka.
Nicolas ukończył prywatną katolicką szkołę średnią Cours Saint-Louis de Monceau w Paryżu. Jest absolwentem prawa na Université Paris X Nanterre oraz nauk politycznych w Institut d'Études Politiques de Paris (bardziej znane jako Sciences Po). Po zdaniu egzaminu państwowego, został prawnikiem specjalizującym się we francuskim prawie biznesowym.
Kariera polityczna
Karierę polityczną rozpoczął w wieku 22 lat, kiedy to został członkiem rady miejskiej miasta Neuilly-sur-Seine. W 1988 został deputowanym Zgromadzenia Narodowego. Od 1993 do 1995, sprawował funkcję ministra budżetu w rządzie, którym kierował Édouard Balladur.
W czasie kampanii prezydenckiej w 1995 roku Sarkozy poparł kandydaturę Balladura (który był bardziej liberalny od Chirac'a) razem z Bayrou. Po wygranej Jacques'a Chiraca Sarkozy stracił stanowisko ministra i znalazł się na marginesie władzy politycznej. W 2002 po reelekcji prezydenta Chiraca w wyborach prezydenckich, Chirac mianował Sarkozy'ego ministrem spraw wewnętrznych w gabinecie premiera Jeana-Pierre'a Raffarina.
Po reorganizacji rządu, 31 marca 2004, Sarkozy został przesunięty na stanowisko ministra ekonomii, finansów oraz przemysłu. Po dymisji Alaina Juppé z kierowania partią Union pour un Mouvement Populaire, Sarkozy zajął jego miejsce, obejmując stanowisko przewodniczącego 29 listopada 2004. 13 marca 2005, ponownie został wybrany na członka Zgromadzenia Narodowego (zgodnie z konstytucją Francji, zrezygnował z mandatu deputowanego, kiedy został ministrem w 2002). 31 maja 2005 po dymisji rządu premiera Raffarina, Sarkozy został ministrem spraw wewnętrznych w nowym rządzie premiera Dominika de Villepin. W listopadzie 2005 oskarżany był o brak zdecydowanych działań w związku z zamieszkami, jakie ogarnęły Francję.
Prezydent Francji [edytuj]
Wybory w 2007
14 stycznia 2007 członkowie partii rządzącej zadecydowali większością 98,1% głosów, że Sarkozy zostanie jej jedynym kandydatem w wyborach prezydenckich we Francji w 2007. W celu skupienia się na kampanii prezydenckiej 26 marca 2007 Sarkozy odszedł ze stanowiska ministra spraw wewnętrznych, zastąpił go François Baroin.
22 kwietnia 2007 wygrał I turę wyborów prezydenckich we Francji z wynikiem 31,11%. W II turze 6 maja 2007 pokonał socjalistkę Ségolène Royal (z wynikiem sondażowym 53%) i został następcą Jacquesa Chiraca. Z uwagi na dużą różnicę między kandydatami Royal uznała publicznie zwycięstwo Sarkozy'ego. Jego zwycięstwo w Polsce zostało przyjęte pozytywnie, z wyjątkiem polityków lewicy: Ryszard Kalisz powiedział, że "Sarkozy będzie robił wszystko w interesie wielkiej Francji"[2]
z G. Bush'emUroczyste przejęcie urzędu Prezydenta Republiki Francuskiej odbyło się 16 maja 2007. Konstytucyjny upływ kadencji nastąpi 15 maja 2012.
Życie osobiste
Żoną Sarkozy'ego jest Cécilia Sarkozy. To jego drugie małżeństwo
Przekonania
Sarkozy jest katolikiem. W wywiadzie udzielonym w 2004 r. mówi: "Pochodzę z kultury katolickiej, z tradycji katolickiej, jestem katolikiem. Choć moja praktyka religijna jest sporadyczna, uznaję się za członka Kościoła katolickiego"
Nicolas Sarkozy (ur. 28 stycznia 1955, w Paryżu,– francuski polityk prawicowy, obecny prezydent Republiki Francuskiej, od 24 listopada 2004 do 14 maja 2007 przewodniczący centroprawicowej partii politycznej Union pour un Mouvement Populaire (Unia na rzecz Ruchu Ludowego). Były minister spraw wewnętrznych w rządzie Dominika de Villepin (do 26 marca 2007). Były deputowany do francuskiego Zgromadzenia Narodowego. Sprawował również funkcję ministra ekonomii, finansów i przemysłu oraz ministra spraw wewnętrznych.
Syn węgierskiego imigranta (Paula Sarközy de Nagy-Bocsa) i Francuzki żydowsko-greckiego pochodzenia [1] – Andrée Mallah. Paul, wtedy jeszcze Pál, obawiający się represji jako właściciel dużego majątku ziemskiego uciekł z Węgier przed komunistami do Francji, gdzie w 1949 poznał Andrée.
Ojciec Andrée i dziadek Nicolasa, Benedict, urodził się w Salonikach jako syn żydowskiego jubilera. W wieku 14 lat przybył do Francji do prestiżowej szkoły z internatem. Ukończył medycynę. W 1917 poślubił Adèle Bouvier, wdowę z burżuazji lyońskiej, dla której przeszedł na katolicyzm, aby spełnić wymagania przyszłych teściów. Benedict w Paryżu stał się uznanym urologiem i wenerologiem.
Paul porzucił Andrée w 1959 z trójką dzieci, w tym Nicolasem, oraz odmówił pomocy w utrzymaniu dzieci, mimo wzbogacenia się jako właściciel agencji reklamowej. Rodzina Nicolasa znalazła się pod opieką dziadka.
Nicolas ukończył prywatną katolicką szkołę średnią Cours Saint-Louis de Monceau w Paryżu. Jest absolwentem prawa na Université Paris X Nanterre oraz nauk politycznych w Institut d'Études Politiques de Paris (bardziej znane jako Sciences Po). Po zdaniu egzaminu państwowego, został prawnikiem specjalizującym się we francuskim prawie biznesowym.
Kariera polityczna
Karierę polityczną rozpoczął w wieku 22 lat, kiedy to został członkiem rady miejskiej miasta Neuilly-sur-Seine. W 1988 został deputowanym Zgromadzenia Narodowego. Od 1993 do 1995, sprawował funkcję ministra budżetu w rządzie, którym kierował Édouard Balladur.
W czasie kampanii prezydenckiej w 1995 roku Sarkozy poparł kandydaturę Balladura (który był bardziej liberalny od Chirac'a) razem z Bayrou. Po wygranej Jacques'a Chiraca Sarkozy stracił stanowisko ministra i znalazł się na marginesie władzy politycznej. W 2002 po reelekcji prezydenta Chiraca w wyborach prezydenckich, Chirac mianował Sarkozy'ego ministrem spraw wewnętrznych w gabinecie premiera Jeana-Pierre'a Raffarina.
Po reorganizacji rządu, 31 marca 2004, Sarkozy został przesunięty na stanowisko ministra ekonomii, finansów oraz przemysłu. Po dymisji Alaina Juppé z kierowania partią Union pour un Mouvement Populaire, Sarkozy zajął jego miejsce, obejmując stanowisko przewodniczącego 29 listopada 2004. 13 marca 2005, ponownie został wybrany na członka Zgromadzenia Narodowego (zgodnie z konstytucją Francji, zrezygnował z mandatu deputowanego, kiedy został ministrem w 2002). 31 maja 2005 po dymisji rządu premiera Raffarina, Sarkozy został ministrem spraw wewnętrznych w nowym rządzie premiera Dominika de Villepin. W listopadzie 2005 oskarżany był o brak zdecydowanych działań w związku z zamieszkami, jakie ogarnęły Francję.
Prezydent Francji [edytuj]
Wybory w 2007
14 stycznia 2007 członkowie partii rządzącej zadecydowali większością 98,1% głosów, że Sarkozy zostanie jej jedynym kandydatem w wyborach prezydenckich we Francji w 2007. W celu skupienia się na kampanii prezydenckiej 26 marca 2007 Sarkozy odszedł ze stanowiska ministra spraw wewnętrznych, zastąpił go François Baroin.
22 kwietnia 2007 wygrał I turę wyborów prezydenckich we Francji z wynikiem 31,11%. W II turze 6 maja 2007 pokonał socjalistkę Ségolène Royal (z wynikiem sondażowym 53%) i został następcą Jacquesa Chiraca. Z uwagi na dużą różnicę między kandydatami Royal uznała publicznie zwycięstwo Sarkozy'ego. Jego zwycięstwo w Polsce zostało przyjęte pozytywnie, z wyjątkiem polityków lewicy: Ryszard Kalisz powiedział, że "Sarkozy będzie robił wszystko w interesie wielkiej Francji"[2]
z G. Bush'emUroczyste przejęcie urzędu Prezydenta Republiki Francuskiej odbyło się 16 maja 2007. Konstytucyjny upływ kadencji nastąpi 15 maja 2012.
Życie osobiste
Żoną Sarkozy'ego jest Cécilia Sarkozy. To jego drugie małżeństwo
Przekonania
Sarkozy jest katolikiem. W wywiadzie udzielonym w 2004 r. mówi: "Pochodzę z kultury katolickiej, z tradycji katolickiej, jestem katolikiem. Choć moja praktyka religijna jest sporadyczna, uznaję się za członka Kościoła katolickiego"